Op een gegeven moment in december 2025 kwam Stoffeltje plots niet meer opdagen tijdens de voederronde. Dat was vreemd, want Stoffeltje was er altijd. Een enkele keer was ze er niet, maar nu kwam ze meerdere dagen na elkaar niet opdagen. Op de derde dag dat Stoffeltje afwezig was, voelden we allemaal dat er iets niet klopte en begonnen we het ergste te vrezen. We gingen naar haar op zoek. Enkele keren per dag liepen we rond op alle plekken waar we haar altijd zagen. Na drie dagen vonden we haar. Helaas was het toen al te laat: ze leefde niet meer. Wat er precies gebeurd is, weten we niet. Ze lag tussen de bladeren, weggekropen, en was niet gewond.

 

Stoffeltje was het oudste katje van de zwervertjes. Voor haar sterilisatie heeft ze meerdere nestjes gehad. Haar bijnaam was dan ook ‘moederke’. Toen we haar leerden kennen, zag ze er erg ros uit voor een zwart poesje, alsof ze in het stof gerold had. Vandaar dat we haar Stoffeltje noemden. Ze oogde heel fragiel, ook omdat ze zo klein was. Als alle poezen hun buikje gevuld hadden en de kans kleiner werd dat er van haar bordje gepikt werd, wist ze dat de lekkerste hapjes voor haar eraan kwamen. Moussekes en kipfiletreepjes spaarden we voor haar, en ze smulde er zo gretig van. Op enkele maanden tijd werd haar pelsje dan ook weer mooi zwart.

 

Hoewel ze aanvankelijk erg schuw was, kreeg ze stilaan meer vertrouwen in ons en liet ze zich soms al eens aaien. We hopen zo dat ze gevoeld heeft hoe geliefd ze was bij ieder van ons. We missen haar enorm. Ze was altijd bij de eersten die we tegenkwamen op weg naar de voederplek. Haar schattige loopje, haar lieflijke miauwtje, haar kwetsbaarheid en dapperheid tegelijk — we missen het elke keer opnieuw tijdens onze voederronde. Maar vergeten zullen we haar nooit. Ze heeft haar laatste rustplaats gekregen nabij de voederplaats, in het bos, op de plek waar ze altijd gewoond heeft. Zo hoort ze er nog steeds bij.

 

We troosten ons met de gedachte dat ze niet vergeten wordt. Veel zwerfpoezen leiden een naamloos leven: ze worden niet gezien, doen er niet toe, tellen niet mee. Maar Stoffeltje niet. Zij had een naam, was geliefd, was belangrijk voor ons en deed er wél toe. Zwervertjes hebben een hard leven en wij kunnen alleen maar ons best doen om hun leven zo aangenaam mogelijk te maken: altijd genoeg (lekker) eten, vers water, schuilhuisjes met een dik pak stro en veel aandacht en liefde. Het knaagt aan ons dat we niet zeker weten hoe ze gestorven is, maar we zijn dankbaar dat we haar toch nog gevonden hebben. Ze heeft de vrieskou van de afgelopen week niet meer moeten doorstaan.

 

Rust zacht, Stoffeltje.

Graag willen we ook nog een extra bedankje geven aan Ron. Hij voedert al vele jaren geregeld mee de zwerfpoezen en heeft zich jarenlang ontfermd over ‘moederke’.